Vleugellam: de tuin als troost

You may also like...

8 reacties

  1. Stien Bruinaars schreef:

    Ondanks het ‘vleugellam’ zijn nog zo’n mooi stukje schrijven!
    Het beste met herstellen en blijf me verrassen met je groenverhalen.

  2. Anneke schreef:

    ..ondanks de beperkingen kun je toch nog genieten van je tuin! En dat levert inderdaad ee heel mooi verhaal op!

  3. Groenjournalistiek schreef:

    Dank jullie wel voor alle lieve en bemoedigende reacties, hier en op facebook…

  4. Zem schreef:

    Terug van vakantie lees ik je blog.
    Dat is wel héél vervelend: een tuinvrouw die langdurig beperkt is in het gebruik van de armen.
    Helaas heb ik ook wel eens zo’n periode gehad: noodgedwongen stilzitten en alleen observeren.
    Daarom komen al je gedachten hierboven mij bekend voor.
    Héél intensief waarnemen, de tuin gaat zijn eigen gang en er gebeuren geen rampen. Een tuin vindt dat wel leuk, een tijd lang wilder zijn…. en jij kunt mooie stukjes schrijven over je observaties.
    Ik hoop dat de winterrust de schouders goed zal doen en dat je je steeds beter gaat voelen.
    Een meelevende groet van Zem.

  5. Ik hoop dat je ook geniet van het ‘virtueel’ tuinieren en wens je heel veel sterkte…

  6. Rinske schreef:

    Mooi geschreven, maar ik kan je frustratie zo goed begrijpen ! Sterkte en beterschap x

  1. 27 april, 2016

    […] mijn teksten inmiddels gesproken, en hoop jullie dan ook regelmatig van nieuwe te voorzien. Maar vleugellam voel ik me opnieuw in hoge mate, met je benen kun je niet tuinieren helaas. Maar gelukkig zal de […]

  2. 29 april, 2016

    […] Ze neemt haar tuin nu intenser waar en schrijft met nog meer verbazing dan eerder over haar tuin in Vleugellam: de tuin als troost. “Urenlang kijk en luister ik naar mijn tuin. (…) De tuin redt zich wel zonder mij, maar ik […]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Translate »